بعد شش سال، معتمر، يا هفت

شاعر : جامي

به سر روضه‌ي نبي مي‌رفتبعد شش سال، معتمر، يا هفت
بر سر قبرشان گذار افگندراه عمدا بر آن ديار افگند
سر کشيده يکي درخت بلندديد بر خاک آن دو انده‌مند
ديد خط‌هاي سرخ و زرد بر آنچون به عبرت نگاه کرد در آن
سرخي از چشم خونفشان خبريبود زردي ز رويشان اثري
«چه درخت‌ست اين» به حيرت ؟ گفتبا کسي گفت ز آن زمين بشگفت:
رسته از تربت دو کشته‌ي عشقکه: «درختي‌ست اين سرشته‌ي عشق
بر وي از شرح حالشان رقمي‌ستبلکه بر خاک آن دو تن علمي‌ست
حال آن کشتگان غم داند»ز اهل دل هر که آن رقم خواند،
کس چو ايشان ازين جهان مرواد!جانشان غرق فيض رحمت باد!